Warmte voor Duinkerke

De aanleiding

In aanloop naar kerst zijn we in de kerk bezig met de vraag op welk thema je gaat focussen.
Een van de zaken die op ons pad kwam was de uitzichtloze situatie van de vluchtelingen in Duinkerke. Er ontstond een plan om deze mensen wat warmte te brengen. Zowel praktisch als in de vorm van compassie.
We hebben je gevraagd om geld en goederen te brengen. Hierna lees je een verslag van de dag waarop we de spullen, de warmte, hebben gebracht.

Dagje Duinkerke, dagje warmte naar de zee

Het was een bijzondere dag, afgelopen vrijdag. Met zijn zessen gingen we in alle vroegte op weg, ‘toen het nog donker was’. Op weg naar Duinkerke, ruim 300 km hier vandaan. In een afgeladen busje é een vrachtwagentje vol warme spullen, tentjes en liefde. Monica, Gepco, Antoinette, Channa, Mark en ik. In het vertrouwen dat op een of andere manier wel weer licht zou worden.

Duinkerke. Eerst maar naar het depot van ‘Charly’, om daar de meeste spullen af te geven. Aangekomen horen we direct dat er op dat moment weer een ontruiming plaatsheeft in ‘de jungle’, zoals ze het zelf noemen. Een wekelijks ritueel van een ME-achtige politie, die met groot materieel alle tentjes en opgebouwde voorzieningen opruimt, vernietigt… Alles afpakt van mensen die toch al niets hebben. Op een paar kilometer afstand ervaren we dat anders dan vanuit Nederland, merken we. Er overvalt me iets van woede over de zinloosheid en het geweld, over onmacht van mensen die weer worden weggejaagd (en een uurtje daarna weer terugkomen). Plaatsvervangende schaamte ook voor wat er in fort Europa, eigenlijk om de hoek en net wat onder de radar, blijkbaar mag en kan.

Helden

In het depot raakt niemand hier meer van ondersteboven; ook niet van foto’s van een bulldozer, die een 1000 litertank water in een container kiepert. Want ach, vanmiddag nog staat er een nieuwe… Dagelijks sorteren vrijwilligers de binnenkomende hulpgoederen en even dagelijks rijden ze naar het kamp om ‘bestellingen’ op te nemen. Helden zijn het, onvermoeibaar. En met hen vele anderen. Grotere en kleinere hulpverleningsorganisaties; maar ook oma Dorothe uit België met haar volgepakte stationwagen. Zij laten zich niet demotiveren, gaan gewoon door.

Dan gaan ook wij naar de spoorlijn waarlangs het zich allemaal afspeelt, even buiten Duinkerke. Niet zo ver van het water. Een paar honderd vluchtelingen zijn (weer) aanwezig, begonnen met de opbouw van weer ‘nieuwe’ tentjes, het spannen van zeilen. Ook zij zijn het gewend voortdurend te worden opgejaagd; nergens welkom, nergens helemaal veilig. Triest om in deze cyclus te moeten leven denk je dan; en dat is het ook. Hoe hou je dit na weken, soms maanden vol?

Hier opent een Fransman een provisorische barbarschop; daar klapt iemand een tafeltje uit met een schaakbord en ‘Vier op een rij’. Er wordt een balletje getrapt en telefoons worden opgeladen aan contactdozen die verbonden zijn met een pruttelende generator. Iemand verleent eerste hulp, of belt een ambulance.

Veerkracht

En tegelijk de ontdekking. Het onwaarschijnlijke. Want wat een veerkracht hebben deze mensen, wat een focus (Engeland, familie!), ongelooflijk! De inzichten van Viktor Frankl (en Eva Eger) worden realiteit: wie écht een doel heeft in het leven, kan veel aan. Een doel geeft zin en kracht. Veerkracht. Het leven heeft deze mensen blijkbaar nog nodig: er is nog werk te doen, er zijn dromen te vervullen. Anders hadden ze huis en haard zeker niet verlaten. Wie op weg gaat, heeft richting nodig. En af en toe een medemens om weer op verhaal te komen.

Ga ik te snel? Even doe ik m’n best om de zogenaamde gelukzoekers eruit te halen; je kunt toch zomaar niet iedereen binnen laten? Maar in wiens gezicht ik ook kijk, ik zie alleen mezelf. Alleen toevallig op een andere plek geboren.

Wat doet het goed om hun blijdschap te ervaren, hun dankbaarheid. Voor mensen die eten brengen, spullen (zoals wij, mede namens jullie), een beetje aandacht… wat warmte en veel hugs. Heel veel hugs. Wat we deden was niet meer dan ze oordeel loos te laten voelen dat ze er wél mogen zijn, hoe belabberd hun leven ook is op dit moment. Blijkbaar valt dat zaad in goede aarde.

Doen en zijn

een paar schamele tenjtes in DuinkerkeNa het uitdelen gingen we ‘doen’, maar vooral ook ‘zijn’. Tentjes mee opbouwen, kromme haringen in keiharde spoorbielzen proberen te krijgen… Zo leer je nog ’s wat! En vooral: rond vuurtjes hangen, zo goed en zo kwaad als het gaat verhalen horen, mee huilen en mee lachen… Hier, precies hier in deze stal, in deze modder is het waar de Heer wordt geboren, God lichaam krijgt en Zijn mensen nabij wil zijn. Buiten de herbergen van onze overvloed heb je niet veel nodig om licht te zijn en licht te ontmoeten in de ander. Soms ontroert het al om simpel medemens te kunnen zijn. Het heeft mij en ons allemaal diep geraakt.

Ook kinderen zijn er te vinden in deze erbarmerlijke situatieEeen hug zegt meer dan woordenTja, en dan komt er een gezin aanlopen, drijfnat. Poging gewaagd, ergens gestrand, bootje kapot gemaakt door de politie. En nu weer opnieuw beginnen; we hebben spullen voor ze, fijn! En een tent, en… En dan weer wachten tot een nieuwe kans, als de zee wat rustiger is.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Als we door en door koud vertrekken en de eerste motregen valt, komen er opnieuw zeker 20 (vooral) mannen aanlopen. Of we nog iets hebben voor ze, voor de nacht. We hebben niets meer; maar morgen, morgen komt de dagelijkse ploeg met tenten en slaapzakken en mutsen en… Maar dat is morgen. We druipen af, zij ook, in het donker. Wat moet je?

Maar toch, zoals gezegd, op een of andere manier zijn we niet compleet moedeloos vertrokken. We herkenden verlangen van mensen om gezien, gekend, geliefd te worden. Ervoeren het wonder dat niet alles is versteend. Wie door de overlevingsdrang heen kan kijken proeft al snel zachtheid, mildheid; soms zelfs tegenover de politie, die hen die morgen nog op de hielen had gezeten. Maar ook de wonden die er zijn. Wat bijzonder om juist hier, tussen Afghanen en Koerden, die elkaar soms naar het leven staan, zoveel van Gods liefde te ervaren. Het was een voorrecht om zonder pretenties zijn handen en voeten te mogen zijn; of misschien vooral zijn hart.

Nut van nutteloosheid

Tot zover maar even. De ervaringen druppelen steeds verder naar binnen en proberen een plek te krijgen in onze hoofden en harten, via gesprekken, dromen en Gepco in Duinkerkeeen verslag als dit. Wat zijn we bemoedigd door mensen als jij en zoveel anderen die deze bakken met warmte en liefde naar de zee hebben helpen dragen. Die zich niet te verstandig voelden om te druppelen op een gloeiende plaat. Die geloven in het nut van nutteloosheid. Dat proces gaat nog wel even door en we weten ook niet waar het heengaat. Dat komt nog wel.

Intussen dringen zich ook andere perspectieven op. Wat moet het moeilijk zijn voor politiemensen, die wekelijks aan het vernietigen slaan; ik kan me niet voorstellen dat ze met dit doel getekend hebben. Dat hen dit onverschillig laat. Ik moet denken aan regeringen van landen waar mensen vooral weg willen. Ik denk ook aan onszelf, de Westerse wereld; wij weten het ook niet, zoeken naar wegen om zo goed mogelijk om te gaan met wat het ‘vluchtelingenprobleem’ wordt genoemd. Hoe vertaal je onze diepste waarden in humaan beleid, nu er zoveel harde tegenstemmen klinken? Hoe om te gaan met zoveel angst die ons als samenleving bezighoudt en verdeelt? Grotere vragen, die we niet zomaar oplossen; maar zich wel aandienen.

Kerst

Eerst dus maar dealen met onze eigen lockdown, opnieuw. Om te midden van onze eigen beperkingen, zo goed mogelijk toe te leven naar Kerst, feest van licht en redding. Want dat zijn ook onder ons bepaald geen luxeartikelen, zo voel ik dat misschien wel meer dan anders. Dat het Licht van de geboren Christus mag doorbreken in onze eigen stal, onze sombertje misschien, onze problemen. Laten we de moed opbrengen om licht voor elkaar te zijn, onze buurt en hoop voor deze wereld; voor Duinkerke. Als ik ’s nachts even wakker word, dan weet ik voor wie ik even waak en bid: dat Amin en Said en Mohammed en alle anderen een veilige kust mogen bereiken.

De zee was te wild om het die nacht direct opnieuw te wagen, zeiden ze. Het weer te slecht om de hemel open te laten breken en om de sterren te kunnen zien. O kom, Immanuel!kerststal op het strand van Duinkerke

Mede namens ons allemaal,

Pim


Dit was de aankondiging  van wat ik wilde gaan doen

Voor mijzelf ligt al een poos de situatie aan de Noord-Franse kust op mijn hart. Vanwege de schrijnende schending van gerechtigheid en het misbruiken van macht tegen de vluchtelingen die wanhopig de oversteek naar Engeland willen wagen. De mensen die verdrinken. Kan ik op een of ander manier langszij komen? Kan ik aansluiten bij de tekens van hoop en licht die mensen al jaren brengen, zonder de illusie te hebben dat zij of wij de problemen gaan oplossen?

Ik heb daarom maar contact gezocht met Gepco van Eck en Monica Knijf, ervaren en betrokken koeriers uit onze eigen kerken en kring. Zij gaan vrijdag 17 december weer op en neer naar Duinkerke. Zij gaan warmte brengen in de vorm van schoenen, jassen, tenten en slaapzakken.

Zelf kruip ik ook achter het stuur, mogelijk met bagagewagen. Of we huren iets groters. Ik wil mee doen en onderdeel zijn van de groep van lichtbrengers.

Wil je meedoen?

Daarom de vraag: wil je meedoen? Wil je mee helpen om genoemde spullen te verzamelen, in en buiten je eigen netwerk? Of heb je geld, waarmee we dit soort spullen kunnen kopen? Alles telt.

Praktisch:

  • Inleveren: Zondag 12 december bij de kerk; de Ganskuijl 105, 3817 EZ Amersfoort
  • En tot 16 december bij mij thuis; Salamander 28 in Leusden

Giften:

  • Giften kan je overmaken naar de kerk via bankrekening NL15TRIO0254717500, tnv Kerk vd Nazarener Amersfoort, ovm “duinkerke”.
  • Geven via de GivT-app
  • Scan de QR codeQR code voor Zuid

Dit is nodig:

Tot slot

Het zijn geen grootse daden. Maar ik doe het wel vanuit het geloof in de kracht en de dwaasheid van het kruis, waar doorheen soms zomaar nieuw leven kan ontstaan en opbloeien. Want ja, alles wordt vernieuwd, daar geloof ik wel in. Ook door dit soort druppels op gloeiende platen.

Pim Kalkman (06 10138472)

Mailen kan ook naar warmtenaardezee@gmail.com